W dniu 2 marca obchodzimy rocznicę śmierci Jarosława Leona Iwaszkiewicza, ps. Eleuter (ur. 20 lutego 1894 w Kalniku) – polskiego prozaika, poety, eseisty, tłumacza i librecisty, współtwórcy grupy poetyckiej Skamander, współpracownika „Wiadomości Literackich”.
W poezji Iwaszkiewicza przeplatają się tendencje klasycystyczne i ekspresjonistyczne, pojawia się metafizyczny lęk i filozoficzna rezygnacja, ale także tematyka historiozoficzna. Wybrane tomy wierszy Iwaszkiewicza to: "Oktostychy:, "Dionizje", "Księga dnia i księga nocy", "Powrót do Europy", "Lato", "Inne życie", "Ody olimpijskie", "Jutro żniwa", "Krągły rok", "Mapa pogody".
Najbardziej znane utwory to opowiadania: "Panny z Wilka", "Brzezina", "Młyn nad Utratą", "Matka Joanna od Aniołów", "Tatarak", powieści "Zmowa mężczyzn", "Czerwone tarcze", "Kochankowie z Marony", "Sława i chwała".
Jarosław Iwaszkiewicz był także: redaktorem naczelnym miesięcznika literackiego „Twórczość”, prezesem Związku Literatów Polskich, dyplomatą, a w latach 1952–1980 posłem na Sejm PRL.
Za swoją działalność literacką i polityczną otrzymał wiele nagród i odznaczeń, m.in. tytuły doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego (1971), i Jagiellońskiego (1979), był czterokrotnie nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1957, 1963, 1965, 1966), Budowniczy Polski Ludowej, Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.
W 1954r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (1946 i 1947). W 1974r. Edward Gierek odznaczył go Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
(źródło: Wikipedia)