W dniu 28 sierpnia obchodzimy rocznicę śmierci Danuty Siedzikówny ps. Inka - działaczki ruchu oporu okresu II wojny światowej i Polski Ludowej, sanitariuszki 5 Wileńskiej Brygady AK, w 1946 w 1 szwadronie Brygady działającym na Pomorzu Gdańskim, pośmiertnie odznaczonej i mianowanej podporucznikiem Wojska Polskiego.
Danuta Helena Siedzikówna (Siedzik), ps. „Inka”, urodziła się 3 września 1928 roku w Guszczewinie na Podlasiu (wówczas woj. białostockie). Była córką Wacława Siedzika i Eugenii z domu Tymińskiej. W czasie II wojny światowej jej rodzina była represjonowana przez okupantów: ojciec został wywieziony w głąb ZSRR, a matka działała w konspiracji i została zamordowana przez Gestapo w 1943 roku.
W 1943 roku Danuta Siedzikówna wstąpiła do Armii Krajowej, gdzie pełniła funkcję sanitariuszki. Była związana z konspiracyjnymi strukturami na terenach leśnych Podlasia i Pomorza. Po zakończeniu wojny, w 1945 roku, kontynuowała działalność w oddziałach podziemia niepodległościowego, w tym w 5. Wileńskiej Brygadzie AK. W oddziałach partyzanckich pełniła nadal funkcję sanitariuszki, a także łączniczki.
W czerwcu 1946 roku została aresztowana przez funkcjonariuszy UB w Gdańsku. W trakcie śledztwa była przesłuchiwana i oskarżona o udział w działaniach zbrojnych przeciwko władzom komunistycznym oraz o pomoc oddziałom partyzanckim. 3 lipca 1946 roku Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku skazał ją na karę śmierci. Nie przyznała się do zarzucanych czynów i nie złożyła wniosku o ułaskawienie (złożył go jej obrońca).
Danuta Siedzikówna została rozstrzelana 28 sierpnia 1946 roku w więzieniu przy ul. Kurkowej w Gdańsku, mając niespełna 18 lat. Jej ostatnie słowa, według relacji świadków, brzmiały: „Niech żyje Polska!”.
Miejsce pochówku przez lata pozostawało nieznane; jej szczątki odnaleziono podczas prac identyfikacyjnych IPN na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku w 2014 roku, a uroczysty państwowy pogrzeb odbył się 28 sierpnia 2016 roku w Gdańsku.
Skazanie Danuty Siedzikówny jest przykładem mordu sądowego. Postanowieniem z 10 czerwca 1991 roku Sąd Wojewódzki w Gdańsku, na mocy przepisów ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, uznał wyrok Wojskowego Sądu Rejonowego skazujący Danutę Siedzikównę za nieważny.
Danuta Siedzikówna została pośmiertnie uhonorowana odznaczeniami państwowymi, w tym Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006). Jej postać jest upamiętniana w Polsce przez pomniki, tablice pamiątkowe, nazwy szkół i ulic.