W dniu 17 czerwca obchodzimy rocznicę śmierci Jacka Jana Kuronia – polityka, historyka, działacza tzw. czerwonego harcerstwa, jednego z przywódców opozycji w okresie PRL, współzałożyciela Komitetu Obrony Robotników, posła na Sejm X, I, II i III kadencji (1989–2001), dwukrotnego ministra pracy i polityki socjalnej: w latach 1989–1991 w rządzie Tadeusza Mazowieckiego i w latach 1992–1993 w rządzie Hanny Suchockiej, kandydata na urząd prezydenta RP w wyborach w 1995.
Jacek Jan Kuroń urodził się 3 marca 1934 roku we Lwowie. Po II wojnie światowej jego rodzina przeniosła się do Warszawy, gdzie ukończył Liceum im. Tadeusza Reytana. Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując dyplom w 1957 roku. Początkowo był związany z ruchem harcerskim, pełniąc funkcję instruktora i współtworząc tzw. „Czarne Jedynki”.
W latach 50. i 60. angażował się w działalność opozycyjną wobec władz komunistycznych. W 1964 roku, wspólnie z Karolem Modzelewskim, napisał słynny „List otwarty do Partii”, za co został skazany na więzienie. W kolejnych latach wielokrotnie był represjonowany i więziony z powodów politycznych. W 1976 roku współtworzył Komitet Obrony Robotników (KOR), organizując pomoc dla prześladowanych robotników i ich rodzin.
W sierpniu 1980 roku był doradcą Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej, a następnie aktywnie uczestniczył w powstaniu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 roku został internowany, a następnie wielokrotnie zatrzymywany przez Służbę Bezpieczeństwa.
W 1989 roku był jednym z głównych architektów obrad Okrągłego Stołu i przemian demokratycznych w Polsce. Po wyborach czerwcowych został posłem na Sejm kontraktowy, a następnie dwukrotnie pełnił funkcję ministra pracy i polityki socjalnej. Zasłynął jako twórca tzw. „kuroniówki” – zasiłku dla bezrobotnych.
Był autorem licznych książek i artykułów, w tym autobiografii „Spoko! czyli kwadratura koła”, „Wiara i wina. Do i od komunizmu” oraz „Polska – z czego wyrosła”. Jacek Kuroń był znany z zaangażowania społecznego, wspierania ruchów obywatelskich i działalności charytatywnej.
Za swoją działalność został uhonorowany wieloma odznaczeniami, w tym Orderem Orła Białego (1998) oraz tytułem Człowieka Pojednania przyznanym przez Polską Radę Chrześcijan i Żydów. Był żonaty z Danutą Kuroń oraz Grażyną Borucką.
W ostatnich latach życia ciężko chorował. Jacek Kuroń zmarł 17 czerwca 2004 roku w Warszawie.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Alei Zasłużonych. W uroczystościach pogrzebowych udział wzięli m.in. prezydent RP Aleksander Kwaśniewski i przedstawiciele władz państwowych, głos zabrali m.in. Adam Michnik, Marek Edelman i Karol Modzelewski.
Niektóre odznaczenia:
- Order Orła Białego (1998)
- Srebrny Krzyż Zasługi (1961)
- Medal Pamiątkowy 13 Stycznia (1992, Litwa)
- Krzyż Oficerski Legii Honorowej (1993, Francja)
- Medal Zasługi Republiki Czeskiej II Stopnia (2003, Czechy)
- Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (Niemcy)