W dniu 3 czerwca obchodzimy rocznicę śmierci Franza Kafki – niemieckojęzycznego pisarza pochodzenia żydowskiego związanego z Pragą, prekursora egzystencjalizmu.
Franz Kafka urodził się 3 lipca 1883 roku w Pradze, w rodzinie żydowskiej. Był najstarszym synem Hermanna Kafki, zamożnego kupca, oraz Julii z domu Löwy. Wychowywał się w środowisku niemieckojęzycznym, uczęszczał do niemieckiego gimnazjum w Pradze, które ukończył w 1901 roku. Następnie rozpoczął studia na Uniwersytecie Karola w Pradze, początkowo na wydziale chemii, lecz wkrótce przeniósł się na prawo. W 1906 roku uzyskał tytuł doktora praw.
Po ukończeniu studiów odbył roczną praktykę sądową, a następnie podjął pracę w towarzystwie ubezpieczeniowym Assicurazioni Generali, a od 1908 roku w Robotniczym Towarzystwie Ubezpieczeniowym od Wypadków w Królestwie Czech. Pracował tam do 1922 roku, kiedy to z powodu pogarszającego się stanu zdrowia przeszedł na wcześniejszą emeryturę.
Kafka przez całe życie pisał po niemiecku, tworząc opowiadania, nowele i powieści. Jego twórczość cechuje atmosfera absurdu, poczucie zagubienia jednostki wobec biurokratycznego systemu oraz motywy alienacji i samotności. Najbardziej znane utwory to powieści „Proces” (Der Process), „Zamek” (Das Schloss) i „Ameryka” (Der Verschollene), a także opowiadania „Przemiana” (Die Verwandlung), „Wyrok” (Das Urteil) i „Kolonia karna” (In der Strafkolonie). Za życia opublikował tylko niewielką część swoich prac; większość została wydana pośmiertnie przez przyjaciela i wykonawcę testamentu, Maxa Broda, mimo że Kafka nakazał zniszczenie rękopisów.
Franz Kafka nigdy się nie ożenił, choć był kilkukrotnie zaręczony m.in. z Felice Bauer i Julie Wohryzek. W ostatnich latach życia zmagał się z gruźlicą.
Franz Kafka zmarł 3 czerwca 1924 roku w sanatorium Kierling pod Wiedniem. Został pochowany na Nowym Cmentarzu Żydowskim w Pradze.