W dniu 26 maja obchodzimy rocznicę śmierci Ludwiki Wujec - fizyczki, nauczycielki, działaczki samorządowej i politycznej, uczestniczki opozycji demokratycznej w PRL.
Ludwika Wujec, z domu Okręt, urodziła się 2 kwietnia 1941 roku we Lwowie. Po II wojnie światowej jej rodzina została przesiedlona do Polski. Ukończyła studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 70. XX wieku zaangażowała się w działalność opozycyjną wobec komunistycznych władz PRL, współpracując z Komitetem Obrony Robotników (KOR) oraz Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”.
Od 1977 roku była członkinią redakcji niezależnego pisma „Robotnik”. Współorganizowała pomoc dla represjonowanych robotników i ich rodzin, uczestniczyła w niezależnych inicjatywach wydawniczych i edukacyjnych. W sierpniu 1980 roku brała udział w powstawaniu struktur NSZZ „Solidarność” i pracowała w biurze Związku.
Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku została internowana i przebywała w ośrodkach odosobnienia w Gołdapi, Bydgoszczy-Fordonie i Darłówku. Z internowania została zwolniona w grudniu 1982 roku. Po uwolnieniu kontynuowała działalność opozycyjną, wspierając podziemną „Solidarność” oraz uczestnicząc w akcjach pomocy osobom represjonowanym.
W 1989 roku współpracowała przy organizacji strony solidarnościowej podczas obrad Okrągłego Stołu. Po 1989 roku współtworzyła Fundację Batorego, angażowała się w inicjatywy społeczne i obywatelskie oraz działała na rzecz rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w Polsce.
W 1970 roku zawarła związek małżeński z Henrykiem Wujcem, także działaczem opozycji demokratycznej, mieli jednego syna.
Ludwika Wujec zmarła 26 maja 2024 roku.
Odznaczenia i nagrody:
- 2006 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- 2015 Krzyż Wolności i Solidarności
- 2016 wraz z mężem laureatka Nagrody im. Prof. Zbigniewa Hołdy
- 2019 uwieczniona na muralu „Kobiety Wolności” na stacji PKM Strzyża w Gdańsku