W dniu 23 maja obchodzimy rocznicę śmierci Cypriana Kamila Norwida – polskiego poety, prozaika, dramatopisarza, eseisty, grafika, rzeźbiarza, malarza i filozofa.
Cyprian Kamil Norwid, a właściwie Cyprian Ksawery Gerard Walenty Norwid, urodził się 24 września 1821 roku w Laskowie-Głuchach pod Warszawą. Był synem Jana Norwida i Ludwiki z Zdzieborskich. Po śmierci matki w 1825 roku i ojca w 1835 roku wychowywał się pod opieką dalszej rodziny. Uczył się w Warszawie, najpierw w gimnazjum, a następnie w Szkole Sztuk Pięknych, gdzie rozwijał swoje talenty literackie i plastyczne.
W 1842 roku Norwid opuścił Polskę i udał się do Niemiec, potem do Włoch, a od 1846 roku mieszkał głównie w Paryżu. W tym okresie podróżował także do Anglii i Stanów Zjednoczonych. W latach 1840. i 1850. utrzymywał kontakty z polską emigracją, m.in. z Adamem Mickiewiczem i Juliuszem Słowackim. W 1849 roku został aresztowany przez władze pruskie w Berlinie i po kilku miesiącach więzienia wydalony z Prus.
Norwid publikował swoje utwory w prasie emigracyjnej, m.in. w „Gońcu Polskim” i „Czasie”. W 1851 roku ukazał się w Paryżu jego pierwszy zbiór poezji „Vade-mecum”, który nie zdobył uznania współczesnych. Tworzył również dramaty, eseje, prozę i rysunki. Do najważniejszych dzieł Norwida należą poematy „Promethidion” (1851), „Quidam” (1857), dramat „Kleopatra i Cezar” oraz cykl liryków „Vade-mecum” (wydany pośmiertnie w 1897 roku). Jego twórczość charakteryzowała się nowatorskim językiem, głęboką refleksją filozoficzną i religijną oraz krytyką społeczną.
Od 1854 roku Norwid zmagał się z postępującą głuchotą i problemami zdrowotnymi. Żył w trudnych warunkach materialnych, często korzystając z pomocy przyjaciół i opieki społecznej. W ostatnich latach życia przebywał w przytułku św. Kazimierza w Ivry pod Paryżem.
Cyprian Kamil Norwid zmarł 23 maja 1883 roku w Paryżu. Początkowo został pochowany na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency, a w 2001 roku symbolicznie przeniesiono jego prochy do Krypty Wieszczów Narodowych na Wawelu.
Twórczość Norwida, trudna do zrozumienia dla jemu współczesnych, została zapomniana po jego śmierci. Został odkryty ponownie dopiero w okresie Młodej Polski głównie za sprawą Zenona Przesmyckiego-Miriama.