W dniu 14 maja obchodzimy rocznicę śmierci Rileya Bena Kinga znanego jako B.B. King – amerykańskiego gitarzysty, wokalisty bluesowego, kompozytora i producenta muzycznego, „króla bluesa”.
Riley Ben King, znany jako B.B. King, urodził się 16 września 1925 roku w Itta Bena w stanie Missisipi, USA. Był synem Alberta i Nory Ella King. Dzieciństwo spędził na farmie, gdzie już w młodym wieku zetknął się z muzyką gospel i bluesem. W 1943 roku przeniósł się do Indianoli, gdzie występował w lokalnych kościołach, grając na gitarze i śpiewając.
W 1947 roku B.B. King wyjechał do Memphis, gdzie rozpoczął karierę muzyczną. Pracował jako DJ w lokalnej rozgłośni radiowej WDIA, gdzie zyskał przydomek „Beale Street Blues Boy”, skrócony później do „B.B.”. W 1949 roku nagrał swoją pierwszą płytę dla Bullet Records. W 1951 roku nagranie „Three O’Clock Blues” dotarło na szczyt listy Billboard Rhythm and Blues i przyniosło mu ogólnokrajową rozpoznawalność.
W kolejnych dekadach King regularnie koncertował i nagrywał płyty, stając się jednym z najbardziej wpływowych bluesmanów XX wieku. W latach 50. i 60. XX wieku wydał takie utwory jak „Every Day I Have the Blues”, „Sweet Little Angel” czy „Rock Me Baby”. Jego styl gry na gitarze, rozpoznawalny dzięki technice vibrato oraz charakterystycznemu brzmieniu instrumentu nazwanego „Lucille”, stał się wzorem dla kolejnych pokoleń muzyków.
B.B. King występował na całym świecie i nagrał ponad 40 albumów studyjnych. W 1987 roku został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Otrzymał wiele nagród, w tym 15 nagród Grammy (pierwszą w 1971 roku za utwór „The Thrill Is Gone”). W 1990 roku został odznaczony Narodowym Medalem Sztuki, a w 2006 roku otrzymał Prezydencki Medal Wolności.
B.B. King zmarł 14 maja 2015 roku w Las Vegas.